Υπάρχει μια μικρή παρεξήγηση γύρω από την αυτοφροντίδα.
Ότι χρειάζεται χρόνο.
Ότι χρειάζεται ολόκληρα απογεύματα, σιωπή, τέλεια προγράμματα και «σωστές» συνθήκες.
Στην πραγματικότητα χρειάζεται κάτι πολύ πιο απλό.
Να σταματήσεις για ένα λεπτό.
Να ακουμπήσεις το σώμα σου χωρίς βιασύνη.
Να απλώσεις την κρέμα σου όχι για να «τελειώσεις», αλλά για να νιώσεις.
Την υφή.
Τη ζεστασιά.
Το άρωμα που μένει λίγο παραπάνω απ’ όσο περίμενες.
Εκείνη τη στιγμή δεν κάνεις skincare.
Κάνεις χώρο στον εαυτό σου.
Γιατί η φροντίδα δεν είναι πράξη πολυτέλειας.
Είναι πράξη παρουσίας.
Και όταν αρχίζεις να τη βλέπεις έτσι, αλλάζει κάτι βαθύτερο:
δεν περιμένεις πια την ιδανική μέρα για να σε φροντίσεις.
Το κάνεις μέσα στη συνηθισμένη.
Στο τέλος μιας κουραστικής μέρας.
Στο ξεκίνημα μιας ήσυχης βραδιάς.
Σε εκείνο το μικρό κενό ανάμεσα σε όσα πρέπει και σε όσα νιώθεις.
Η τελετουργία δεν χρειάζεται σκηνικό.
Χρειάζεται πρόθεση.
Και κάθε φορά που τη δίνεις στο σώμα σου,
δεν το περιποιείσαι απλώς.
Του θυμίζεις ότι αξίζει.
