Υπάρχει μια στιγμή κάθε πρωί που δεν τη λέμε ποτέ με το όνομά της.
Είναι εκείνα τα 3-4 λεπτά μετά το ξύπνημα που δεν είσαι ούτε ξεκούραστος ούτε κουρασμένος. Δεν έχεις άγχος, αλλά ούτε και διάθεση. Στέκεσαι στην κουζίνα, κοιτάς τον καφέ και για κάποιο λόγο δεν ξεκινάς ακόμα τη μέρα.
Οι περισσότεροι πιστεύουν ότι αυτό είναι τεμπελιά.
Δεν είναι.
Είναι η μετάβαση.
Ο εγκέφαλος χρειάζεται μια «γέφυρα» για να φύγει από τον ύπνο και να μπει στην πραγματικότητα. Και περίεργα, δεν τη βρίσκει στη λογική, αλλά στις αισθήσεις.
Για αυτό άλλοι ανοίγουν παράθυρα.
Άλλοι βάζουν μουσική.
Και κάποιοι, πριν καν ντυθούν, ψεκάζουν λίγο άρωμα στους καρπούς τους.
Όχι για να τους μυρίσουν οι άλλοι.
Για να τους νιώσουν οι ίδιοι.
Η όσφρηση είναι η μόνη αίσθηση που πηγαίνει σχεδόν απευθείας στο μεταιχμιακό σύστημα — το κομμάτι του εγκεφάλου που σχετίζεται με μνήμη και συναίσθημα. Ένα άρωμα δεν το «σκέφτεσαι». Ο εγκέφαλος το διαβάζει σαν κατάσταση.
Γι’ αυτό μερικές μυρωδιές λειτουργούν σαν κουμπί επανεκκίνησης. Δεν αλλάζουν την ημέρα· αλλάζουν τον τρόπο που μπαίνεις σε αυτή.
Κάπως έτσι ανακαλύπτεις μικρά τελετουργικά.
Ένα ανοιχτό παράθυρο.
Ένα ποτήρι νερό.
Ή ένα συγκεκριμένο άρωμα που κρατάς μόνο για το πρωί.
Πολλοί το κάνουν ήδη χωρίς να το έχουν εξηγήσει στον εαυτό τους. Το ψεκάζουν όταν ακόμα το σπίτι είναι ήσυχο. Όταν δεν υπάρχει κοινό. Όταν δεν υπάρχει ρόλος.
Ένα από αυτά τα αρώματα είναι και το Sunset Garden.
Όχι επειδή θέλει να τραβήξει προσοχή, αλλά επειδή λειτουργεί σχεδόν ιδιωτικά. Απαλό, λουλουδάτο, σαν φως που μπαίνει από κουρτίνα — δεν σε «ντύνει», σε ξυπνάει.
Και τότε συμβαίνει κάτι παράξενο.
Δεν άλλαξε η δουλειά σου.
Δεν άλλαξαν οι υποχρεώσεις σου.
Απλώς ένιωσες ότι ξεκίνησες σωστά.
Και πολλές φορές αυτό αρκεί.
Γιατί η αυτοφροντίδα δεν είναι πάντα χρόνος, χρήμα ή πρόγραμμα.
Μερικές φορές είναι απλώς ένα σήμα προς τον εγκέφαλο:
τώρα είμαι εδώ.
